ഫെബ്രുവരി 16 — പ്രഭാതം
“എന്തു അവസ്ഥയിലായിരുന്നാലും അതിൽ തൃപ്തരാകുവാൻ ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.” — ഫിലിപ്പിയർ 4:11
ഈ വാക്കുകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, സംതൃപ്തി മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രവണതയല്ല എന്നതാണ്. “ചീത്ത പുല്ലുകൾ വേഗത്തിൽ വളരുന്നു.” ലോഭവും അസന്തോഷവും മുഷിഞ്ഞുപറയലും മണ്ണിൽ മുള്ളുകൾ സ്വാഭാവികമായി വളരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനിൽ സ്വാഭാവികമാണ്. മുള്ളുകളും കാട്ടുപുല്ലുകളും വിതെക്കേണ്ടതില്ല; അവ ഭൂമിയിൽ സ്വാഭാവികമായി വളരുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യരെ പരാതി പറയാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല; അവർ പഠിപ്പിക്കാതെ തന്നെ അതിൽ വിദഗ്ധരാണ്.
എന്നാൽ വിലമതിക്കപ്പെട്ട വിളകൾ കൃഷി ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ഗോതമ്പ് വേണമെങ്കിൽ നിലം ഉഴുത് വിതെക്കണം; പുഷ്പങ്ങൾ വേണമെങ്കിൽ തോട്ടവും തോട്ടക്കാരന്റെ കരുതലും ആവശ്യമാണ്. അതുപോലെ സംതൃപ്തി സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഒരു പുഷ്പമാണ്. അത് നമുക്കുണ്ടാകണമെങ്കിൽ വളർത്തിപ്പോറ്റണം. അത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു സ്വയം മുളയ്ക്കുകയില്ല; പുതുസ്വഭാവം (ദൈവം നല്കിയ പുതുജനനം) മാത്രമേ അതിനെ ഉളവാക്കുകയുള്ളു. അതിനുശേഷവും ദൈവം നമുക്കുള്ളിൽ വിതച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കൃപയെ സൂക്ഷിച്ചും വളർത്തിയും കൊണ്ടിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
പൗലോസ് പറയുന്നു: “ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു… തൃപ്തരാകുവാൻ.” അർത്ഥം — ഒരിക്കൽ അവന് അത് അറിയില്ലായിരുന്നു. ആ മഹാസത്യത്തിന്റെ രഹസ്യം കൈവരിക്കാൻ അവന് പരിശ്രമം വേണ്ടിവന്നു. ചിലപ്പോൾ പഠിച്ചുവെന്നു കരുതി, പിന്നെയും തളർന്നുപോയിരിക്കാം. ഒടുവിൽ “എന്തു അവസ്ഥയിലായിരുന്നാലും അതിൽ തൃപ്തരാകുവാൻ ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുമ്പോൾ, അവൻ പ്രായമായ, ശിരസ്സിൽ വെള്ളമുടിയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു — ശവകുടീരത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ നിൽക്കുന്ന — റോമിലെ നേരോയുടെ തടവറയിൽ അടച്ചിട്ട ദരിദ്ര തടവുകാരൻ.
അവന്റെ നല്ല പദവി നമുക്കും കൈവരിക്കാനാകുമെങ്കിൽ, പൗലോസിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ സഹിക്കാനും അവനോടുകൂടെ ആ തണുത്ത തടവറ പങ്കിടാനും നാം തയ്യാറായിരിക്കുമല്ലോ.
പഠനമില്ലാതെ സംതൃപ്തി ലഭിക്കും എന്നും, ശാസനയില്ലാതെ അത് കൈവരിക്കാം എന്നും കരുതരുത്. അത് സ്വാഭാവികമായി പ്രയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു ശക്തിയല്ല; ക്രമേണ അഭ്യസിക്കേണ്ട ഒരു ശാസ്ത്രമാണ്. അനുഭവം നമ്മെ ഇതു പഠിപ്പിക്കുന്നു.
സഹോദരാ, സ്വാഭാവികമെങ്കിലും ആ മുഷിഞ്ഞുപറയൽ നിശ്ശബ്ദമാക്കുക; “സംതൃപ്തിയുടെ കോളേജിൽ” ജാഗ്രതയുള്ള വിദ്യാർത്ഥിയായി തുടരുക.