ഫെബ്രുവരി 15 — പ്രഭാതം
“അവന്നു ഇപ്പോഴും എന്നേക്കും മഹത്വം ഉണ്ടാകട്ടെ.” — 2 പത്രോസ് 3:18
സ്വർഗ്ഗം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരം നിലച്ചുപോകാത്ത സ്തുതികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കും.
നിത്യകാലമേ! നിന്റെ അനവധിയായ വർഷങ്ങൾ അനന്തയാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ; എങ്കിലും എന്നും എന്നും — “അവന്നു മഹത്വം.”
അവൻ മെൽക്കിസേദെക്കിന്റെ ക്രമത്തിൽ എന്നേക്കും മഹാപുരോഹിതൻ അല്ലയോ? — അവന്നു മഹത്വം.
അവൻ എന്നേക്കും രാജാവല്ലയോ? — രാജാധിരാജാവും പ്രഭുക്കന്മാരുടെ പ്രഭുവും നിത്യപിതാവും? — അവന്നു എന്നും മഹത്വം.
അവന്റെ സ്തുതികൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുകയില്ല. രക്തംകൊണ്ട് വാങ്ങപ്പെട്ടതു അമരത്വം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം നിലനിൽക്കേണ്ടതല്ലയോ? ക്രൂശിന്റെ മഹത്വം ഒരിക്കലും മറഞ്ഞുപോകരുത്; കല്ലറയുടെയും ഉയിർപ്പിന്റെയും പ്രകാശം ഒരിക്കലും മങ്ങിപ്പോകരുത്.
ഓ യേശുവേ! നീ എന്നേക്കും സ്തുതിക്കപ്പെടും. അമരാത്മാക്കൾ ജീവിക്കുന്നിടത്തോളം — പിതാവിന്റെ സിംഹാസനം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം — എന്നും എന്നും നിനക്കു മഹത്വം ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.
വിശ്വാസിയേ, മേലുള്ള വിശുദ്ധന്മാരോടുകൂടെ യേശുവിന്നു സകല മഹത്വവും അർപ്പിക്കുവാൻ നീ ചേരുന്ന സമയത്തെ നീ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ നീ അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ?
അപ്പൊസ്തലന്റെ വാക്കുകൾ: “അവന്നു ഇപ്പോഴും എന്നേക്കും മഹത്വം.”
ഇന്ന് തന്നെ അതിനെ നിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാക്കില്ലയോ?
“കർത്താവേ, നിന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ എന്നെ സഹായിക്കേണമേ.
ഞാൻ ദരിദ്രൻ — സംതൃപ്തിയിലൂടെ നിന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ സഹായിക്കേണമേ.
ഞാൻ രോഗിയാണ് — സഹനത്തിലൂടെ നിന്നെ ആദരിക്കുവാൻ സഹായിക്കേണമേ.
എനിക്ക് കഴിവുകൾ ഉണ്ട് — അവയെ നിനക്കായി ചെലവഴിക്കുവാൻ സഹായിക്കേണമേ.
എനിക്ക് സമയം ഉണ്ട് — അത് വീണ്ടെടുത്ത് നിന്നെ സേവിക്കുവാൻ സഹായിക്കേണമേ.
എനിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ ഹൃദയം ഉണ്ട് — ആ ഹൃദയം നിന്റെ സ്നേഹമൊഴികെ ഒന്നിനും ആകർഷിക്കപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ; നിനക്കുള്ള സ്നേഹജ്വാലയാൽ മാത്രം ജ്വലിക്കട്ടെ.
എനിക്ക് ചിന്തിക്കുവാൻ മനസുണ്ട് — നിന്നെക്കുറിച്ചും നിനക്കായി ചിന്തിക്കുവാൻ സഹായിക്കേണമേ.
ഈ ലോകത്തിൽ എന്തിനോ നീ എന്നെ വെച്ചിരിക്കുന്നു; കർത്താവേ, അതെന്താണെന്ന് കാണിച്ചുതരികയും എന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം നിറവേറ്റുവാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യേണമേ.
എനിക്ക് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; എന്നാൽ ആ വിധവ തന്റെ മുഴുവൻ ഉപജീവനം ആയിരുന്ന രണ്ടു കാശ് ദാനമായി ഇട്ടതുപോലെ, കർത്താവേ, എന്റെ സമയം, എന്റെ നിത്യത്വം പോലും ഞാൻ നിന്റെ നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഞാൻ മുഴുവനും നിനക്കുള്ളവൻ; എന്നെ സ്വീകരിക്കേണമേ, ഇപ്പോൾ തന്നേ — ഞാൻ പറയുന്നതിലും ചെയ്യുന്നതിലും എനിക്കുള്ള സകലത്താലും — നിന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ എന്നെ യോഗ്യനാക്കേണമേ.”