ജനുവരി 05 — സന്ധ്യ
“ദൈവം വെളിച്ചം കണ്ടു.”
— ഉല്പത്തി 1:4
ഇന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ, വെളിച്ചത്തിന്റെ നന്മയെയും, അതിനെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നു കർത്താവ് വേർതിരിച്ചതിനെയും നാം ശ്രദ്ധിച്ചു; ഇപ്പോൾ കർത്താവിന് വെളിച്ചത്തോടുള്ള ആ പ്രത്യേക ദൃഷ്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്. “ദൈവം വെളിച്ചം കണ്ടു” — അവൻ അത് പ്രസാദത്തോടെ നോക്കി, ആനന്ദത്തോടെ അതിന്മേൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു, അത് “നല്ലതാണ്” എന്നു കണ്ടു.
പ്രിയ വായനക്കാരനേ, കർത്താവ് നിനക്കു വെളിച്ചം നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ആ വെളിച്ചത്തെ പ്രത്യേകമായ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുന്നു; കാരണം അത് അവന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പണിയായതിനാലുമാത്രമല്ല, “അവൻ തന്നെയാകുന്നു വെളിച്ചം” എന്നതുകൊണ്ടു അത് അവനെപ്പോലെ ആയതിനാലുമാണ്. ദൈവം ആരംഭിച്ച ആ കൃപയുടെ പ്രവർത്തിയെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇങ്ങനെ സ്നേഹപൂർവ്വം നിരീക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുന്നത്, വിശ്വാസിക്കു അത്യന്തം ആശ്വാസകരമാണ്. അവൻ നമ്മുടെ മൺപാത്രങ്ങളിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ നിധിയെ ഒരിക്കലും മറക്കുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് തന്നെ വെളിച്ചം കാണാൻ കഴിയാതെ വരാം; എന്നാൽ ദൈവം എപ്പോഴും വെളിച്ചം കാണുന്നു — അതാണ് നമ്മൾ അതു കാണുന്നതിലും മികച്ചത്. എന്റെ നിരപരാധിത്വം ഞാൻ കണ്ടെന്നു തോന്നുന്നതിനെക്കാൾ, വിധികർത്താവ് അത് കാണുന്നതാണ് എനിക്ക് നല്ലത്. ഞാൻ ദൈവജനത്തിൽ ഒരാളാണെന്ന് അറിയുന്നതു എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമാണ്; എങ്കിലും, ഞാൻ അതറിഞ്ഞാലോ ഇല്ലയോ, കർത്താവ് അത് അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ സുരക്ഷിതനാണ്. ഇതാണ് ആ അടിസ്ഥാനം: “കർത്താവ് തന്റെവരാരെന്ന് അറിയുന്നു.”
ജന്മസിദ്ധമായ പാപം മൂലം നീ നെടുവീർപ്പിടുകയും, നിന്റെ ഉള്ളിലെ അന്ധകാരത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരിക്കാം; എങ്കിലും, കർത്താവ് നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ “വെളിച്ചം” കാണുന്നു — കാരണം അത് അവൻ തന്നെ അവിടെ വെച്ചതാണ്. നിന്റെ ആത്മാവിലെ എല്ലാ മേഘാവൃതതയും ഇരുട്ടും അവന്റെ കൃപാപൂർണ്ണമായ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്നു നിന്റെ വെളിച്ചത്തെ മറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.
നീ നിരാശയിൽ ആഴ്ന്ന് താഴെ വീണിരിക്കാം, അതുവരെ നിരാശയുടെ അറ്റത്തേക്കും എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കാം; എങ്കിലും, നിന്റെ ആത്മാവിൽ ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള ഒരു ആഗ്രഹമെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവന്റെ പൂർത്തിയായ പ്രവൃത്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുവാൻ നീ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈവം ആ “വെളിച്ചം” കാണുന്നു. അവൻ അത് കാണുന്നതുമാത്രമല്ല, നിനക്കുള്ളിൽ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “ഞാൻ, യഹോവ, അതിനെ കാക്കുന്നു.”
സ്വയം സൂക്ഷിക്കുകയും കാവൽ നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ ഏറെ പരിശ്രമിച്ചിട്ടും, അതു ചെയ്യുവാൻ സ്വന്തം ശക്തിയില്ലെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നവർക്കു ഈ ചിന്ത അത്യന്തം വിലപ്പെട്ടതാണ്. അവന്റെ കൃപയാൽ ഇങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ഈ വെളിച്ചം, ഒരുനാൾ അവൻ ഉച്ചസൂര്യന്റെ തേജസ്സായും മഹത്വത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയായും വളർത്തും. ഉള്ളിലുള്ള ഈ വെളിച്ചം നിത്യദിവസത്തിന്റെ പ്രഭാതമാണ്.